Van de Tjampens- tot de Tjammelsbeek.

‘t Is stil rond de grootste Tjammelsvijver, op het geluid van enkele vogeltjes na. Op een drijvend stuk hout in het midden van de vijver staat een majestueuze reiger onverstoord voor zich uit te staren. Ik moet wat tussen struikjes en planten in klimmen en een tak opzij duwen om hem goed te kunnen zien. In de verte komt een groepje meerkoeten aan gezwommen, druk duikend naar een snack. De reiger geeft geen kick.

De Tjammelsbeek vormt de grens tussen Anzegem en Wortegem-Petegem. Ook de vijvers liggen op die grens. Het zijn er vier om precies te zijn, twee grote en twee kleine. Enkel de grootste is zichtbaar van op de weg. De andere liggen verscholen tussen huizen met grote tuinen en bomen langs de waterkant. Hoe hard ik ook mijn best doe, ik raak er niet bij. De beken hebben in hun overstromingsgebied een dal van kleigronden gecreëerd waardoor er heel veel verschillende planten en bomen te vinden zijn in de streek. Langs de volledige lengte van de Tjammelsbeek staan houtkanten. In de Tjammelshoek liggen de Tjammelsvijvers verstopt in een bosje. Tot de jaren vijftig werd het water van de vijvers gebruikt om de Tjammelsmolen draaiende te houden. Maar die staat er niet meer.

Langs de kronkelende straten die rondom de vijvers lopen, zitten oude gerenoveerde boerderijen en volledige nieuwbouw verscholen tussen de hoge bomen. Een vreemde combinatie. Langs de oever van de grootste vijver staat een kleine boerderij. De bewoners zijn niet thuis. Maar met de nodige verbeelding zie ik hen zitten op een warme zomerdag langs de waterkant met een aperitiefje in de hand. Terwijl ik blijf proberen om zo dicht mogelijk bij de reiger te komen, passeert een jonge boer in klassieke blauwe overall op een tractor. Verder is er niemand. Het is zo rustig dat het lijkt alsof de tijd hier trager loopt dan elders.

Ik ben mijn zoektocht naar bronnetjes, beekjes en vijvers begonnen bovenop de Tiegemberg. Vanop de berg is het niet moeilijk je voor te stellen hoe de talloze beekjes het glooiende landschap tussen Anzegem en Tiegem hebben gecreëerd. Hoewel het hele gebied doorspekt is met waterloopjes, zijn ze niet makkelijk te vinden. Ik volg de Tjampensstraat naar beneden omdat ik ervan uit ga dat die mij wel bij de Tjampensbeek zal brengen. Terwijl ik de Bergmolen achter mij laat, word ik door kleine groepjes wielertoeristen voorbijgesneld. Midden op een akker, waar volgens mijn kaartje de Tjampensbeek zou moeten ontspringen, zie ik een soort gracht lopen met een stenen constructie over. Dat zou ze wel eens kunnen zijn. Een beetje verder kruist een weggetje de Tjampensstraat waardoor ik tot aan het kleine beekje kan lopen. Gevonden! Op deze hoogte van de Tiegemberg ontspringen ook nog veel andere beekjes omdat de kleilaag het grondwater tegenhoudt en zo bronnetjes creëert. Het eerste deel van de Tjampensbeek is recht getrokken, maar wat verder kronkelt ze tussen de akkers langs prachtige oude boerderijen en vormt hier en daar kleine vijvertjes langs haar pad.  Langs haar waterkant staan op veel plekken rijtjes met enorme wilgen, waarvan je de leeftijd enkel kan raden.

De wandelaars die mij kruisen zijn mensen uit de buurt, een jonge mama die een buggy de berg op duwt en een oudere man die bezig is aan zijn dagelijkse wandeling. Een uitgestippelde wandeling die je meeneemt langs de waterroutes is er niet, maar in de streek is een uitgebreid netwerk van wandel- en fietsknooppunten. Ideaal om zelf op ontdekkingstocht te gaan. Soms moet je zoeken om de beekjes en vijvers te vinden. Maar dat maakt de ontdekking des te leuker.

tekst: Margot Vanmarcke

Festival van het Landschap praktisch

Waar & Wanneer: 25-31/3 in Tiegem, 1/4-7/4 in Sint Denijs

Info & tickets: www.festivalvanhetlandschap.be

Created at: 25/03/2019

Reactie toevoegen

UiT in zuidwest is een realisatie van zuidwest | www.zuidwest.be | alle rechten voorbehouden | privacyverklaring zuidwest | UiTPAS gebruiksvoorwaarden | UiTPAS privacybeleid