Dit was de zaterdag op Sonic City Festival

Na een handvol optredens op vrijdagavond, kon zaterdag tellen als de eerste volwaardige dag van deze Sonic City-editie, gecureerd door Cate Le Bon en Shame. Niet alleen zagen we die eerste curator zelf aan het werk, ook middeleeuwse koren en reggae-oma’s passeerden de revue.

Onze eigen Belgische Whispering Sons haalden de sound van de 80’s met een teletijdmachine naar Kortrijk. De diepe stem van zangeres Fenne Kuppens evoceert de meest melancholische postpunkbands van dat tijdperk. Ook de synths en zware baslijnen doen dat. Helemaal in het wit gekleed zong Fenne ons toe, het contrast met de duistere lyrics en gelaatsuitdrukkingen kon niet groter zijn. Deze indrukwekkende jonge band wist de zaal fenomenaal donker te kleuren.

 

 
De prijs voor coolste oma ging alvast naar Vivien Goldman. De 65-jarige legende maakte in de jaren ’80 naam als muziekjournalist en haar eigen muzikale projecten, waarin ze als eerste de verwantschap zag tussen dub, reggae en punk. Ze trapte af met haar fantastische single ‘Launderette’, over een man die ze ontmoette in een wassalon. Wanneer haar stem echter voor de hoogste noten ging, keken alle katten van Kortrijk richting het Départ. Het hele concert wensten we dat we toondoof waren, wat gelukkig geen afbreuk deed aan de sfeer. Iedereen was mee met de goedlachse Vivien, hoe vals ze ook zong. Afsluiten deed ze met een cover van The Wailers, als ode aan haar samenwerking met Bob Marley.
 
Na Viviens chaotische gezangen was de loepzuivere sound van Cate Le Bon een hele verademing. De band speelde alles juist en wisselde zelfs onderling naar hartenlust instrumenten uit, al leken ze het niet bijzonder aangenaam te vinden om op het podium van Sonic City te staan. Ook Cate zag er eerder apathisch uit, maar daartegenover zette ze wel een bewonderenswaardige prestatie neer. De warme folkrock kwam het beste tot zijn recht als ze ook haar elektrische gitaar omgespte en de songs voorzag van extra melodieën. Goed cureren is dus duidelijk niet het enige wat deze Cate goed kan. 
  
Thurston Moore
 hing al de hele namiddag rond aan de merchandisestand en tegen tien uur was het dan eindelijk tijd om met zijn band het podium te betreden. Het eerste nummer duurde een dikke twintig minuten, waarvan de eerste tien bestonden uit gepiep en gekraak van snaren en effectpedalen. Ons geduld werd danig op de proef gesteld, maar het moment dat de band perfect synchroon het kabaal doorbrak en het optreden een melodischer draai kreeg, maakte dat wachten meer dan waard. Alleen werd ons geduld dan opnieuw en opnieuw op de proef gesteld, en op den duur kregen we genoeg van de formule. Ook waren er te veel momenten waarin de drie gitaristen gewoon hun snaren kapot ramden, waardoor de muren van oninteressante noise op ons af kwamen. We konden het de man die achteraan op een stoel zat te knikkebollen moeilijk kwalijk nemen.
 
Alle slaperigheid werd genadeloos uit het publiek geslagen door Holly Herndon. De producer nam een plaat op met de hulp van een zelf ontworpen (!) artificial intelligence-computer. Voorlopig kan de robot nog niet mee het podium op, maar in plaats daarvan had ze een koor mee dat bestond uit drie vrouwen, gehuld in middeleeuwse schorten en met Bruegelachtige kapjes op. Hun folky samenzang vormde de basis waarop Holly experimentele beats en haar eigen esoterische gezangen losliet. Een soort van Laïs meets experimentele electronica, dus. Het was eens iets anders en wat ons betreft mag Sonic City dat obscure pad gerust verder verkennen dan nu op de zaterdagaffiche het geval was.  

Tekst & foto's: Hanne Craeye

 

 

Created at: 11/11/2019

Reactie toevoegen

UiT in zuidwest is een realisatie van zuidwest | www.zuidwest.be | alle rechten voorbehouden | privacyverklaring zuidwest | UiTPAS gebruiksvoorwaarden | UiTPAS privacybeleid