Acteur Tom Ternest

Tom Ternest

Theater is goesting, passie en verwondering

Op vrijdag 9 mei 2014 wordt in het CC De Steiger in Menen de productie “Qui a peur de Regina Louf” hernomen, een theaterstuk van het KIP met vier dartele dertigers. Het grijpt terug naar de veelbesproken getuige X1 en acteur Tom Ternest (33) schittert erin als de gastvrouw Martha of zeg maar… als diva! Dat is iets helemaal anders dan het (bijna) solotheater ODIEL van De Queeste. ODIEL is de kroniek van een vergeten Flandrien waarin Tom Ternest zich van een totaal andere kant kan laten zien. Aanleidingen genoeg om de gedreven West-Vlaamse acteur toe te voegen aan ons erelijstje UiTblinkers.

Hoewel het aan je theatertaal nergens is te horen, mogen we je toch beschouwen als een West-Vlaming ‘pur sang’?

Dank voor het compliment. Ik ben geboren in Roeselare maar het ouderlijke huis stond in Rumbeke. Mijn ouders woonden trouwens op amper vierhonderd meter van het geboortehuis van Odiel Defraeye, de Flandrien die als eerste Belg de Tour de France won in 1912. Schril in contrast met eeuwige roem, verdween hij ondertussen in de plooien van de wielergeschiedenis! Twee jaar geleden werd het stuk op locatie gecreëerd in de voormalige Rodenbachbottelarij in Roeselare. We zijn er nu mee op tournee door heel Vlaanderen en speelden onlangs nog in het CC Guldenberg in de wielergemeente bij uitstek die Wevelgem is.

Kunsthumaniora

Waar studeerde je?

In het college in Roeselare. Ik zat er pas anderhalf jaar toen ik aan de weet kwam dat er in de Stedelijke Academie in Brugge ook zoiets bestond als de kunsthumaniora met de toen net opgerichte richting ‘Woordkunst-Drama’. Ik trok er meteen naar toe en studeerde er in 1999 af. Ondertussen was ik ook zeven tot acht uur per week les blijven volgen in de academie in Roeselare en leerde er o.a. saxofoon spelen.

Kom je uit een kunstzinnige familie?

Dat artistieke werd mij niet voortdurend met de paplepel meegegeven (behalve het werk en dus de meesterlijke timing van Toon Hermans, waarvoor dank) maar langs de kant van de Remauts zaten wel wat kunstzinnige mensen. Trouwens ook mijn eigen vader ontpopte zich tot muzikant en koordirigent. Ik ben mijn ouders nog altijd dankbaar dat ik naar de kunsthumaniora mocht en nadien naar het Instituut Herman Teirlinck, richting toneel Dora van Der Groen. Ik heb ook nog les van haar gehad, ze was toen al voorbij de zeventig maar nog steeds indrukwekkend in haar spelen. Ik studeerde in 2003 af maar om mijn ouders gelukkig te stemmen begon ik tijdens mijn studies ook nog een aggregaatsopleiding om toch nog iets ‘zekerder’ achter de hand te hebben.

In welke professionele productie speelde je voor het eerst?

Dat was mijn stage bij het gezelschap Laika. Ik stond in ‘Muizen en Mensen’, een stuk van John Steinbeck, in een vertaling en bewerking van… de Kortrijkenaar Filip Vanluchene! En daar werd voor het eerst echt duidelijk wat de job zou gaan inhouden want we speelden bijna zestig voorstellingen in 7 weken!

Werk je vandaag als freelance-acteur of maak je deel uit van één vast gezelschap?

Ik heb steeds als freelancer gewerkt maar ik was wel gedurende een drietal jaar deeltijds verbonden aan De Queeste in Limburg (Hasselt) dat gespecialiseerd is in allerlei erfgoedprojecten. Sinds 2004 heb ik voor dit theatermakershuis wel elk jaar iets gedaan. Die erfgoedprojecten maakt De Queeste aan de hand van interviews. Dat hebben we met de productie ODIEL ook gedaan. Om de spitante details naar boven te spitten gingen we tal van verwanten van de Flandrien Defraeye interviewen. De research en het schrijven deed ik samen met Domien Van Der Meiren. We ‘vonden’ elkaar bij De Queeste, hij woont bij mij in de buurt en we hebben nog heel wat theaterplannen samen.

Ben je tevreden over je theatercarrière zoals die tot op vandaag is gelopen?

Ik mag op mijn blote knieën dankbaar zijn voor wat de carrière mij tot op vandaag heeft gebracht! Door mij veelzijdig open te stellen is er (voorlopig) werk genoeg. Ik zat al in verschillende kinder- en jeugdproducties, speelde in echte repertoirestukken maar evengoed in nieuwe maatschappelijk of zelfs politiek geëngageerde voorstellingen. Ik heb ook al een behoorlijk aantal sociaal-artistieke projecten op mijn conto staan, aanvaardde regies zowel voor amateur- als voor professionele gezelschappen. Ik werkte onlangs zelfs voor de erfgoedcel van de provincie West-Vlaanderen. Ik sprak het dagboek van de Koolskampenaar Jerome Seynhaeve in, geschreven tijdens de Eerste Wereldoorlog en voorzag het van geluiden en muziekfragmenten. Dat hoorspel wordt gebruikt als leidraad voor het kleuter- en lager onderwijs. Voor andere producties leverde ik zelfs al lichtregie, decoradvies of algemene coaching.

Ritueel

Liep er tijdens een voorstelling al es iets compleet fout?

Dat gebeurde. In de voorstelling ‘ODIEL’ kieperde ik al eens een boordevol glas Rodenbach over mezelf; in de kindermusical “LOVE” (van de Kopergietery) scheurde ik eens mijn broek in de eerste scène en bij het vlug wisselen kwam ik helemaal klem te zitten in het decor! Maar gelukkig zijn er dan de collega’s… Theater blijft voor mij ‘samen iets teweeg brengen’ en daarvoor moet je op elkaar kunnen vertrouwen. Ook als iets misgaat.

Heb je al eens last van plankenkoorts?

Daar kun je niet onderuit! En zeker als er mensen in de zaal zitten die je kent. Nu, al een paar weken voor een stuk in première gaat zit ik vooral in mijn hoofd, niet door de stress maar als een soort concentratie en focus. Ik heb ook een vast ritueel voor aanvang. Zo kan ik pas de planken op, na eerst onder de douche te zijn geweest. Een kwestie van letterlijk alles van je af te spoelen en blanco te kunnen beginnen! Een vraag die we, als acteur, ook dikwijls krijgen na een voorstelling is; hoe doen jullie dat toch, al die tekst onthouden? Ik antwoord steeds dat dat het minste werk is (ons geheugen is daar op den duur wel op getraind, op het memoriseren van veel tekst) maar het gaat er vooral om wat je elke avond opnieuw met die tekst doet, op dat unieke moment, in die unieke omstandigheden. Theater is tenslotte een levend en dus ook vergankelijk medium. Elke avond dus het beste proberen te creëeren tussen de spelers en het publiek. Heerlijk!

Af en toe ben je ook al eens in een televisieserie te zien?

Af en toe, inderdaad. Na een paar kleine passages in Vermist, Danny Lowinsky, Albert II, De Ridder... moet ik toegeven dat dit medium en de daarbijhorende manier van spelen mij ook enorm begint te bevallen. Weer een ander aspect aan het ontdekken in mijn vak. Feit blijft dat het niet evident is de lang op voorhand vastliggende theateragenda’s te combineren met de veelal eerder plotse televisie-opdrachten die op mij afkomen. Maar alle voorstellen zijn uiteraard welkom.

Het Eenzame Westen

Ben je ook niet bezig met het op poten zetten van een West-Vlaams theatergezelschap?

Jawel. Samen met Mathias Sercu en Lien De Graeve richtte ik theatermakery “Het Eenzame Westen” op. Een nieuw West-Vlaams theaterplatform voor het vele uitgeweken talent uit onze provincie! Op 21 februari van volgend jaar gaan we in De Spil in Roeselare in première met een stuk van de Engels-Ierse schrijver Martin Mc Donagh dat diezelfde naam zal dragen en waarmee we nadien zullen toeren. Domien Van Der Meiren zal regisseren omdat hij goed thuis is in het werk van deze auteur. Eén van de doelstellingen is om het orale erfgoed dat ons West-Vlaamse dialect is, levendig te houden. Daarnaast heb ik met mijn vriendin ook nog ’t N.E.S.T. waarmee we tot nu toe vooral gezellige of zintuiglijke theaterbelevenissen creëren. Enkel als uitvoerend acteur bezig zijn, blijkt niks voor mij. Een constante afwisseling houdt het kopke fris hé!

Voor wie koester je een grote bewondering binnen je vakgebied?

(Zonder ook maar één seconde te moeten nadenken) “Eén naam springt er zo uit: de Amerikaanse filmacteur Philip Seymour Hoffman die ons op 2 februari is ontvallen. Ik hoop ooit zijn graad van finesse, beheersing en overgave te bereiken!

Slotvraagje: Wat zijn volgens jou de belangrijkste drijfveren in het theater?

(Na enig talmen) Dat zijn krek dezelfde als die van het leven zelf: goesting, passie en verwondering.

Tekst: Bernard Vancraeynest

Meer UiTblinkers

UiT in zuidwest is een realisatie van zuidwest | www.zuidwest.be | alle rechten voorbehouden | UiTPAS gebruiksvoorwaarden | UiTPAS privacybeleid