Jonge pianovirtuoos Julien Libeer internationaal gelauwerd

Julien Libeer

Jonge pianovirtuoos internationaal gelauwerd

Julien Libeer wordt in binnen- en buitenland geprezen als pianovirtuoos van de jonge generatie. De in Wevelgem geboren pianist ontving op 20-jarige leeftijd de prestigieuze Juventusprijs en werd in 2010 uitgeroepen tot Musicus van het Jaar. Julien is actief in het ensemble Avanesyan trio en deelde als kamermuzikant het podium met Augustin Dumay, Marie Hallynck en Alissa Margulis. Naast het oeuvre van klassieke meesters (denk aan Mozart, Schubert, Debussy, Rachmaninov) werkt Julien eigen composities uit met hedendaagse componisten. Hij is mateloos gefascineerd door het repertoire van Dinu Lipatti. In 2013 verzorgt Julien concerten als solist of met het Avanesyan trio in onder andere Brussel, Londen, Parijs en Cambridge.

U ontving prestigieuze prijzen en werd op jonge leeftijd gelauwerd als pianovirtuoos. Hoe gaat u als jonge musicus om met de (inter)nationale belangstelling?

Internationale belangstelling op zich maakt weinig uit. Natuurlijk, de eerste keren dat je als jong ventje naar het Buitenland (met hoofdletter) mag om een concert te spelen, ben je naïef genoeg om daar heel trots op te zijn. Maar je leert al snel dat een piano een piano blijft, en een publiek een publiek - waar dan ook. En dat je niet automatisch mooier of beter speelt omdat je de gres bent overgestoken. Dus het is absoluut geen reden om te denken dat je goed bezig bent. Dit gezegd zijnde, hoe meer je van de wereld ziet, hoe meer verschillende mensen je tegenkomt, en hoe meer kans je dus hebt dat daar inspirerende ontmoetingen uit voortkomen. En dat kan natuurlijk wél een grote invloed hebben!

In verschillende media wordt u geprezen voor uw virtuoos pianospel. Hoe streeft u naar virtuositeit tijdens een concert

Hm, virtuositeit... Ik ben er eigenlijk nog altijd niet uit wat dat is. Als je even doorvraagt blijken mensen het meestal te hebben over het fenomeen waarbij een hevig transpirerene pianist foutloos en aan 500 per uur over het klavier raast. Dat ziet er natuurlijk indrukwekkend uit, maar vreemd genoeg zijn er dingen die nog moeilijker zijn aan pianospelen en waar weinig mensen over spreken... Ik geloof in ieder geval niet dat 'streven naar virtuositeit' de ultieme motivatie is van de meeste pianisten. Uiteindelijk is dat 'slechts' een fysieke kwestie - geen evidente, natuurlijk, maar toch. Ons echte probleem is van een andere orde: "Ziehier een partituur (zwarte stippen op een wit blad), ik moet daar nu een samenhangend en meeslepend verhaal van maken". Dat is het grote vraagstuk voor iedere muzikant, en snel en luid spelen is maar een kleine fractie van de oplossing.

Uw kinderdroom was dirigent worden. Vandaag bent u een gepassioneerd kamermuzikant. Koestert u nog steeds de droom om een symfonisch orkest te dirigeren? Of leent kamermuziek zich beter om uw creativiteit en virtuositeit te laten horen en zien?

Ik heb sowieso snel geleerd dat wie dirigent wil worden best eerst heel goed een instrument leert spelen. En wie dat lang genoeg doet, rolt op een bepaald moment als vanzelf in de kamermuziek - toch een wat meer sociale manier van muziek maken dan alleen maar solo-pianist zijn! Uiteindelijk kom je in een situatie terecht, zoals ik nu, waar de keuze zich niet meteen aanbiedt: orkestdirectie is een zware studie, en op dit moment heb ik er gewoon geen tijd voor. Al blijft het zeker in mijn achterhoofd.

U bent gefascineerd door de Roemeense componist en pianist Dinu Pilatti. Hoe wordt u beïnvloed door het oeuvre van deze grootmeester?

Aangezien ik zelf niet componeer, ben ik vooral beïnvloed door de pianist Lipatti. Ik heb hem via opnames 'ontdekt' (al is hij dan al 62 jaar gestorven) toen ik een jaar of 17 was, zo'n leeftijd waarop je als opgroeiende jonge muzikant bewust of onbewust op zoek gaat naar muzikale helden waar je naar kunt opkijken. Lipatti's buitenaardse spel en hoge artistieke en menselijke idealen, gecombineerd - toegegeven - met zijn even tragische als romaneske dood aan 33 jaar, hebben er voor mij in die jaren echt een rolmodel van gemaakt, op het obsessieve af. Iedereen zijn neuroses... Ik speel nu de laatste tijd nogal wat van zijn composities (hij schreef ook - heel goeie - muziek), die veel minder bekend zijn. Mijn eigen kleine eerbetuiging.

Welke amibitie koestert u in de toekomst?

Ik hoop verder te kunnen evolueren op de lijn die ik sinds enkele jaren voor me uitzet: mijn tijd verdelen tussen solo- en kamermuziekconcerten, liefst niet enkel onder de eigen kerktoren, en vooral de tijd en ruimte blijven hebben om werkelijk in de diepte al die grote muziekwerken te doorgronden: sommigen kunnen het zich amper voorstellen, maar een gemiddeld concert van een groot uur vraagt ons vaak maandenlange voorbereiding. Maar het is, geloof ik, slechts zo dat we die muziek in al haar rijkdom kunnen verdedigen. En het is slechts zo dat ze een publiek kan blijven vinden.

Tekst: Stijn Vanhoorne

Meer UiTblinkers

UiT in zuidwest is een realisatie van zuidwest | www.zuidwest.be | alle rechten voorbehouden | privacyverklaring zuidwest | UiTPAS gebruiksvoorwaarden | UiTPAS privacybeleid